Przekora, przekora, przekora. Czy istnieje lepszy sposób na lansik niż przekora? Mądrość ludowa mówi, że tylko gówno płynie z prądem, ale to tylko świadczy o głupiocie ludowej mądrości. Różnie się w życiu płynie, raz z prądem, raz pod prąd (ktoś oprócz mnie woli Pepsi od Coca-coli?).

Was cool ist, bestimme ich.

Ten mętny wstęp służy zbudowaniu bazy do wyznania, które otóż i ogłaszam: zacząłem doceniać "Batmana i Robina". Nie z przekory, chociaż trochę też. Doturlałem się na podcast hiperaktywnego nerda i poczułem, że nie chcę stać z tym kolesiem w jednym szeregu: hoho, pośmiejmy się z B&R! Instant hilarity. Doszedłem pewnego razu do wniosku, że z pewnych rzeczy nie wypada się śmiać, np. z Frytki, jak zrobił to pisarz Orbitowski (Worst. Column. Ever), bo to za proste. Mądrość ludowa mówi o kopaniu leżącego, czy też jak mawiają anglosasi, biciu martwego konia. Gdzie zabawa?

W każdym razie momentem, który wygrał dla mnie Batmana i Robina, była karta kredytowa Batmana:

GothCard! Forever! Kocham ten film.

I to jest piękne w idei Batmana, że to pojemny wehikuł dla różnych wizji. I bonankarteryzmów Burtona, i mroku Nolana, i wygłupów Schumachera. Który z nich jest prawdziwy?

Każdy.