Napisał dziś do mnie zasmucony przyjaciel, fan Gwiezdnych Wojen: "starwarsy się robią bardzo passe niestety. zaraz przyznawać się do nich będzie porutą większą od dragonballa." Na co udzieliłem odpowiedzi, którą i z wami się podzielę: "Pamietaj, że żyjemy w czasach kultu porażki - im coś jest większą porutą, tym większy będzie miało coolness factor. "

Ideę "kultu porażki" znalazłem w komiksie "Kot i dziewczynka", ale parafrazowałem sobię ją na swoje życie. Zaczęło się od tego, że przestało mnie bawić polewanie z Joli et consortes, doceniłem czwartego Batmana, moją ulubioną częścią Star Wars jest epizod III (zrobię o tym osobną notkę jeśli nie zapomnę). Pochylanie się nad tymi zbitymi pieskami i szukanie w nich czegoś fajnego daje taki warm and fuzzy feeling, które jest lepszy od need to belong realizowanego przez podziwianie rzeczy epickich ("Mroczny Rycerz"). Już nie mówiąc o tym, że łaska pańska na pstrym koniu jeździ i łatwo z fana Rzeczy, Które Wszyscy Doceniają  ("Ghost in the Shell" Mamoru Oshii) znaleźć się w niezrozumianej mniejszości kochających coś, co inni uznali za porażkę ("Avalon" Mamoru Oshii).

A fakty są takie, że nie lubię kinowego "Spider-mana" (fuj Tobeeeeeeeey) i oglądam go jedynie ze względu na Kirsten <serduszka>, natomiast bardzo mi się podobała obsypana malinami "Catwoman" oraz "Daredevil" z Benem. Zresztą jak się nad nim nie rozczulić, kiedy wydanie Blu-ray (wersja reżyserska) wygląda tak:

Tony Stark nakręcił ten film w jaskini, z pudełka złomu!