Flejm o "Tytusie" zmutował we flejm o Papciu Chmielu - w odpór dającym wrzucie Kiamil przedstawił swój punkt widzenia, ale w zasadzie nie odniósł sie do niczego, co napisałem. Przykład XVI księgi, wolnej od ideolo, a pełnej różnych pyszności nadal uważam za odbierający prawo KRL'owi do mówienia z przekąsem "wysoki poziom ówczesnych komiksów, zwłaszcza merytoryczny, najlepiej widać było [...] w tym komiksie o małpie w harcerskim mundurze". "Tytus" miał wysoki poziom, złaszcza merytoryczny. Owszem, miał i dołki, ale ostatnią rzeczą, jakiej oczekuję od czegoś wychodzącego w takiej szerokiej czasoprzestrzeni jest równy poziom. Praw fizyki, etc. Swoją drogą dołujące Tytusy (księgi ponad XX) wychodziły wtedy, kiedy inne sławy z peerelu (Christa, Pawel, Baranowski) zamilkły. 

Zdradziłaś kurwo mnie
Pistolet sobie kupię
ale nie zastrzelę się
bo mam cię głęboko w dupie 

No, ale co z tym Chmielewskim? Problem oddzielenia autora od dzieła istnieje i nie mam zamiaru zmiatać go pod dywan, uczciwie postawiłem sprawę - czasem jak się brzydzę, to nie tknę. A co z obrzydzeniem retroaktywnym?

W młodości i naiwności człek czyta różne rzeczy, których nie rozumie od razu, albo mylnie je interpretuje w warunkach mizernego dostępu do informacji. Zostałem na ten przykład brzydko oszukany przez felietony Rafała Ziemkiewicza i Marka Oramusa i nie dość, że wydałem kasę na "Święto śmiechu" i "Pieprzony los kataryniarza", to ten drugi (pewnie przez swe cyberpunkowe gadżety), mi się spodobał. Czytam po latach i łapię się za głowę, jak mogłem łykać te głodne kawałki, w które od dawna nie wierzy sam autor; zabawną, choć w gorzkawy sposób, jest wielce lektura porównawcza "Kataryniarza" i "Ciała obcego". Autorzy ułatwili mi sprawę - brzydzę się autora, a tu okazuje się, że i dzieło było od razu nieteges, tylko tego nie wiedziałem. Uratowani!

Albo taki Orson Scott Card, który tak dobrze zapowiadał się pierwszymi kilkoma tomami swoich cykli - o Enderze i Alvinie. Potem zaczęły wychodzić kabotyńskie wstępy, jakie pisał do opowiadań, albo śmierdzące mi mormońskie poglądy, w tym homofobia. I znów przyszedł z pomocą - enderski podcykl o Cieniach był tak żenująco słaby, że straciłem chęć czytania nie tylko przez rosnącą niechęć do pisarza. A wracając do starych pozycji odkrywałem wcześniej przeoczone sprawy. 

Chociaż chętnie bym przeczytał sequel tej powieści o małpie w kosmosie. 

A z Chmielewskim? What the fuck happened to you, man? Shit, your ass used to be beautiful! Że odjebało mu na starość, to fakt niezaprzeczalny; że skurwił PiS-iorom Tytusa stoi czarno na białym, że robi z siebie idiotę w autobiografii, muszę zaufać Kiamilowi. Ale cóż, wracam do tych starych komiksów i nie wyłazi mi przeoczona wcześniej obrzydliwość na miarę małżeńskich porad Ziemkiewicza czy Cardowskiego miziania psychopatycznego mordercy. Zadumam się zatem na nieprzewidywalnością ludzkich losów i oddzielę starego upadłego pierdołę Chmielewskiego od rysunkowego wariatuńcia Papcio Chmiela. 

Za utracone miłości, za zagubionych przyjaciół, za porę mgieł. Wypijmy!