Panie Michale - pisze do mnie pan Tomasz z Warszawy - Pan tak rzadko pisze o dobrej literaturze ! Czy możnaby to zmienić? Jest wiele ludzi, którzy by z chęcią poczytali na takie tematy. Wierni czytelnicy bloga zapewne wiedzą, z jaką ochotą spełniam tego typu prośby, zatem specjalnie dla pana Tomasza - wrzuta o dobrej literaturze.   

Otóż tak się złożyło, że wydałem wczoraj 19,90 złotych na "Kieszonkowy atlas kobiet" Sylwii Chutnik. Uczyniłem tak z kilku powodów: gniewu, jaki targnął mną, gdy Dukaj nie dostał "Paszportu" za "Lód" i wstydu, jaki mnie ogarnął, gdy się nad tym zastanowiłem - zwycięskiej powieści nie czytałem, a narzekam (inaczej było przecież ze "Zwałem", tam był to gniew słuszny, wściekłość sprawiedliwa, wkurw z licencją i pieczątkami we wszystkich wymaganych miejscach). Toteż gdy podczas niedzielnego spaceru zajrzałem do pobliskiego empiku i trafiłem na półce na "Atlas" (niestety, nie na tak malowniczej wystawce jak ta uwieczniona przez Inżyniera), zajrzałem do środka: przeczytałem pierwszą stronę. Spodobała mi się jedna metafora, to kupiłem. 

I w sumie to się cieszę, że Dukaj tego "Paszportu" nie dostał. 

Znaczy fajnie, gdyby dostał, gdyby ten nasz, brodaty nerd, nasz ci on, wreszcie czarno na białym i w świetle kamer, ale i po cóż, na co ten pic na wodę i simulakrum, przecież ja wiem, i inżynier wie, i red. Orliński i Parowski z przyległościami wiedzą (nie wiem czy Grzędowicz wie), i ty też, i nawet twoja stara, jeśli rozmawiacie o takich sprawach przy niedzielnym obiedzie: Dukaj jest wielki, dzieło spłodził ogromne. Kto miał usłyszeć - usłyszał, kto miał przeczytać - przeczytał. 

A po "Atlas" taki, czy bym sięgnął? Czy wydałbym te parę złotych? W życiu. Odrzuca mnie szczerze od tego krakówskiego Ha!Artu, tych czerskich powiastek o papieżach w ogniu, od parówką shutych chłostanych, od okładek w paincie robionych. A tu taka surpryza. Bo chwyciło, wciągnęło i wypluło. Ubogaconego, jak mawiają nasi czarni przyjaciele. Z zaskoczenia, niczym gołą dupą w pysk. Recenzji nie czytałem, wypowiedzi nie śledziłem - jakiś czas temu wysłuchałem jedynie audycji w Trójce, gdzie autorka prócz rozmowy zapodawała ulubione piosenki; zapamiętałem, że z mojego rocznika, i że z sensem gadała, to jest duży plus, bo taki Shuty co ryj otworzy, co wywiadu udzieli, to bełkocze, jakby kolejną powieść pisał.  

Taka tam opowieść. O babach, kobietach, dziewczynkach, chłopobabach i babochłopach. Wycinek Warszawy, której nie znam, bo z Warszawy to znam kilka stacji metra, Złote Tarasy, szkołę podstawową, telewizję i ambasadę; ale ludzie wszędzie tacy sami, to ludzi rozpoznałem. Czarna Mańka, nasza - tu się spoufalam z autorką, ale chyba mi wolno - rówieśnica; ja czytałem o takiej Mańce w kronice policyjnej, jak aresztowali bandę żurów w związku z, w tym KOBIETĘ LAT 28. Lat 28, wówczas miałem, i moja żona też, mówię zobacz, KOBIETA 28 LAT, jak to możliwe, nie mogłem tego zrozumieć, że ty i ja, i wszyscy których znamy, a tu KOBIETA LAT 28. A Sylwia Chutnik rozumie, widzi i opisuje, i nagle ja też rozumiem, widzę i rozumiem. Dziękuję. I jak mam dziś iść do poradni hema, gdzie mnie już kurwica bierze na te babiny, co pojąć nie mogą idei rejestracji na godzinę, i się za każdym razem użerać trzeba i tłumaczyć i więcej tam zdrowia tracę niż zyskuję i jakże ja mam nagle tu widzieć człowieka, tak się nie godzi, czuję się zrobiony w chuja, i czuję się zrobiony chujem, bo ja tak nie umiem, nie potrafię. 

Żeby tak z szacunkiem, tak bez poklepywania, bez użalania, bez oceniania, tak po nieludzku, bo to ludzkie aż do granic. Manipulatrice? 

I jeszcze na koniec taki fight club, takie radio armageddon, ale rozpisane na jedenastolatkę i chociaż nastawiam ucho na fałszywie brzmiące tony, nastawiam się na mamałygę, to jednak to gra, to jednak to nie wpada w pułapkę postmodernizmu; puszcza oko do dekadę starszej autorki komiksów, czym znów mnie kupuje, bo niesamowicie mnie kręci zderzenie roczników 1969 i 1979 (ale to temat na inną notkę).  

No i, słuchajcie, opisy opisami, ludzie ludźmi, ale to jest zupełnie dobre fabularnie. I co najlepsze - nie ma co płakać na rozlanym "Lodem", kiedy wygrał najprawdziwszy realizm magiczny. Wszystko zostało w rodzinie.