Drugiego dnia z powodu Maników rozbiliśmy obóz pod samą sceną, dzięki czemu zobaczyliśmy młody szczeciński zespół sPiątkuNaSobotę, który w zasadzie gra ładnie, ale sugeruję przejście na angielski - wtedy może teksty będące zbitkami kliszy nie będa tak razić, no i śpiewak czasem ciut niebezpiecznie wkracza na wokalną ścieżkę Kupichy.

A potem wyszła prastara grupa Izrael, która z okazji 25-lecia nagrała nową płytę. Polskie reggae, huh, no i o ile grali jak cię mogę (rythm *is* a dancer), to teksty w piosenkach (i nie tylko) mnie zbrzydziły; rastapierdolenie "odnajdźcie boga w sobie" czy songi o "kapłanach szatana" to nie moje porno; ogólnie stary biały rasta wygląda pięć razy śmieszniej niż młody wigger i Kury powiedziały wszystko na temat wiadomą piosenką.

Po rasta przyszedł czas na szatanistów z Lipali. Kompletnie o nich nie słyszałem, ale prowadzący imprezę bobik z Eski Rock powiedział, że wokalista to ex-Ilusion, jakoby jednego "z najważnieszych polskich zespołów lat 90." Coś już się przejaśniło, ale nadal nie do końca; ilumacja przyszła z pierwszym numerem, gdy kolo zawył do mikrofonu "Ten koleś bierze nóż, ten koleś bierze nóż wychodzi nocą szukać dnia" i już wiedziałem, dlaczego wyparłem jeden z najbardziej żenujących polskich zespołów lat 90. Memorable moments:

1. jedna naprawdę dobra piosenka - "Biała flaga" Republiki; ilustrująca problem naszych szatanistów: chociaż mają warsztat i niezły power, to brak im melodii i piosenek (wolę zespoły szatanistyczne typu Monster Magnet, które o tym pamiętają).
2. basista nie ma śledziony! tak sądze po sznycie na brzuszku, mam dokładnie taką samą, a raczej nie ma tam innych organów. Wyglądał jednak na takiego, co ją stracił w bójce lub wypadku, a nie z powodu małopłytkowości
3. mały lol - hardkorowa fanka Maników z (probably) UK, która zalicza ich wszystkie koncerty (widziałem ją w Poznaniu) w czasie występu Lipali znalazła sobie lepsze zajęcie

I w końcu polski zespół, który kocham z powodów sentymentalnych i gotów jestem wybaczyć nawet pochodzenie z Mysłowic - Myslovitz. Duża niespodzianka! Ostatni raz byłem na ich koncercie 30 marca 2000 roku w "Hormonie" i mam wrażenie, żeby byli bardziej emo. Tu zapodali ostrego rocka, wrzucając na setlistę kawałki dające się zhardkorować (nie było więc smętów z twarzą Marlin i długością dzwięku samotności), na koniec zaś dali długi i zajebisty utwór instrumentalny z płyty akwarystycznej. Great.

No i gwiazda wieczoru - Manic Street Preachers. Serce pęka, że w ciasnej przestrzeni szczecinskiego festiwalu nie znalazł się długi set z pełną listą utworów z ostatniej płyty (poszły trzy kawałki), ale i tak było cudnie. Fajnie też było stać pod sceną z grupą fanek obwieszonych boa i walijskimi flagami (nasze boa zostało w domu, bo niestety farbuje), piszczącymi na widok Nicka i śpiewającymi piosenki (zupełnie jak ja).

Poniżej filmik z "Głosu Szczecińskiego" (widać mnie po 1:10). Ogólnie to nic nie będę pisał, bo szkoda słów, bardzo się raduję, że byli, i jak znów będą to obowiązkowo się wybierzemy.

Chris Cornell zaczął ładnie, od swojego najnowszego earworma "Ta suka nie jest częścią mnie", potem nieco posmędził repertuarem Soundgarden (nigdy nie lubiłem "Spoonman") i Audioslave (wtf is Audioslave) i czegoś jeszcze. Kulminacyjnym momentem było oczywiście "Black Hole Sun", które wyszło po prostu epicko zajebiście, "cały stadion śpiewa z nami". A potem były bisy. W czasie których zagrał jakiś smętny kawałek. Zerkam na zegarek - został jeszcze kwadrans. I zagrał kolejny smętny kawałek. I koniec. No poczułem się jakby mi ktoś nasrał do hamburgera! Człowiek tak czekał i się cieszył i czekał i się cieszył jak głupi, a ten prosiak po prostu wziął i nie zagrał "You know my name"!!! FFFFFFFFFFF. Myśleliśmy "oh dear, może mu nie wolno czy coś", ale gugiel po setach wskazał, że normalnie ją gra na koncertach. A czasem nie. Co za świniaczek! Taki ładny występ, a tak zjebany. Not cool, man, not cool.

Zarobił też, żeby nie było, plusa, kiedy podziękował Manikom za ich koncert na Kubie. Ogólnie ciasna przestrzeń sprzyjała przyjacielskiej atmosferze: Maniki zapraszali na występ Chrisa, Keiser Chiefs cieszyli się, że wystąpi Limp Bizkit, a ci zaś śpiewali "Ruby, Ruby, Ruby". Which was nice.

Epilog: BOGOWIE DESZCZU

Pierwszego dnia było słonecznie, a drugiego chmurki postanowiły nas powkurwiać: w nocy padało, w dzień było pochmurnie. Kiedy rasta śpiewali o świetle Jah, spoza chmur wyszło słoneczko. Kiedy szataniści śiewali o deszczu, zaczęło padać. Kiedy wyszły Maniki, padać przestało, James Dean Bradfield ogłosił ze sceny "And the rain stopped. We are the Manic Street Rain Gods!"

Fuck yeah.