W odpowiedzi na mój wpis KRL zrobił sporą i grzeczną wrzutę, za którą dostanie (chociaż poglądy w niej zawarte są dosyć przykre) internetowego tulaska i odpowiedź w formie notki.

Spróbuję uporządkować rant KRL-a:

1. Antologia o lesbijkach jest be.
2. Bo geje są be.
3. Ale nie dlatego, że są gejami, tylko dlatego że o tym mówią.
4. I robią parady ze sztucznymi penisami.
5. A przecież różnią się tylko tym kogo ruchają.
6. Więc podkreślając różnicę mają obsesję na punkcie ruchania.
7. A obsesję na punkcie ruchania mają zboczeńcy.

Uff. Można by się seriożnie nabrać, że KRL chce widzieć świat jako występ śpiewającego o miłości Johna Barrowmana, na którym tańczą pary homo i hetero; i nikt nie jest pokrzywdzony. Tylko wywód popiera tak smutnymi i z dupy wyjętymi stereotypami (parady penisów), że żałość człowieka bierze; zamiast nakrzyczeć, chciałoby się zadumać i nakarmić zupą biedaczysko.

Kochany KRL-u, jako heteryk możesz mieć sobie na wszystko wyjebane, bo każdą chwilę życia spędzasz w przyjaznym heterykom środowisku. Obnosisz się ze swoim hetereseksualizmem w domu, szkole i pracy, nie potrzebujesz parad, nie potrzebujesz mówić o swoim heterodoświadczeniu w specjalnej antologi, bo Twoje życie jest jedną wielką paradą hetero. Mówisz, że miłość homo i hetero się nie różni? Każda miłość każdego człowieka się różni! Każde uczucie jest inną historią, to temat na różne opowieści, tak różne, jak różny jest każdy człowiek, środowisko w którym wzrastał, kłody, jakie mu rzucano pod nogi; sposób w jaki dochodził do akceptacji samego siebie i szukał swojego miejsca. I jeśli nie wiesz, jak te różnice wyglądaja w przypadku lesbijek, to może z zainteresowaniem przeczytasz komiksową antologię na ten temat i dowiesz się czegoś, czego Twoi legendarni homoznajomi nigdy Ci nie powiedzieli - i może nawet zrozumiesz, dlaczego nie.

No i kurde, homoseksualizm nie jest żadną ideologią!

I wracając do antologii - problem z poprzednią wrzutą KRL-a polegał na tym, że jako komiksiarz... No właśnie. Bycie komiksiarzem polega często na podchodzeniu do zagadnień od dupy strony. Kiedy czytam "The Ghost In The Shell", to najpierw czytam go jako fantasta, a dopiero potem jako mangowiec/komiksiarz - zgodnie z tym, co w nim najważniejsze. Jak się podejdzie od dupy strony i da GITS-a komiksiarzowi nie kumającemu podstaw s-f, to rozbije się o szklaną ścianę rozumienia różnicy między androidem i cyborgiem. W antologii komiksów o lesbijkach nie komiks jest najważniejszy, ale tematyka, czego nie kumają najwyraźniej pijani wkurwem komiksiarze. A tematyka ta jest ważna dlatego, że warto dać głos tym, których do głosu wcześniej nie dopuszczano.

W kestii zapraszania homofobów - czy już komuś odrzucono komiks o niechęci do lesbijek, czy tak sobie gdybasz? BTW, Śledziu, ilu skinheadów zaproszono na "Kompot"?

Dowiedziałem się z komcia Konwerskiego, że poprzedniej notce mi się zebrało na definicję komiksu jako sztuki (Marceli, uderzaj do kolegi, musi mieć dobry towar). O niczym takim nie pisałem. Wskazałem jedynie, że komiks jest idealną i naturalną formą wyrazu - i dlatego warto zachęcać "niekomiksiarzy", żeby wykorzystywali medium. Bo czasem są ważniejszcze rzeczy niż kreska, kadrowanie i myślenie planszą.