...sponiewierać. Albowiem nadchodzi czas napierdalania.

A było to tak, że o "Canabalt" napisali już wszyscy (tu ładna laurka od Bartsa, tylko to żaden steampunk, dkn), a ja nie zdążyłem, bo męczyłem zupełnie inne piksele. "Canabalt" jest piękną opowieścią o bezsensie, drodze do nikąd, im dalej uciekniesz, tym dłużej pożyjesz (tyle masz z tego, że są nagrody za osiągi na Kongregacie, więc jak grać, to tam), ale świat w końcu i tak skończy się łkaniem:

Kiepski wynik, bo mój.

Tymczasem zupełną odwrotnością generowowanego w locie "Canabalt", chociaż pokrewną estetycznie, jest "Vox Populi, Vox Dei (a werewolf thiller)". Tu miast bezkresnej drogi jest fabuła, kolejne plansze, gdzie trzeba trochę pokombinować. Bohaterem jest niebieskie ninjowate cuś, które ma uratować różowe cuś porwane przez wikołaki. Wilkołaka można powalić na ziemię i napierdalać piąchami aż zdechnie

ale jeśli nas zobaczy pierwszy, to zacznie strzelać (na szczęście śmierć cofa naszego cusia do początku planszy, niestety nie ma save'ów, ale skoro ja przeszedłem, to każdy przejdzie). Problem z napierdalaniem pięściami jest taki, że zajmuje nieco czasu, a wtedy może przyjść drugi wilkołak i po nas. Ninjowate cuś ma też kamuflaż termooptyczny aktywowany CTRL, niestety nie działa w trakcie napierdalania pięściami.

A potem jest jeszcze ciekawiej.

A teraz, jak wspomniałem, nadszedł czas napierdalania.