W przyszły czwartek Polsat pokaże film, który jak mało co nadaje sens idei kultu porażki: "Street Fighter: The Movie" (nie mylić ze znakomitym anime "Street Fighter II: The Animated Movie"). Wbrew temu, co wydaje się okazjonalnym lurkerom salonów gier, Street Fighter, klasyczne mordobicie, zawsze miał bogatą fabułę i mitologię. A ekipa od filmu wywaliła ją w zlew: np. z głównej postaci gry - Ryu - zrobiła gówniarza-debilka; chyba dlatego, żeby światła reflektorów starczyło dla gwiazdy, Jean-Claude Van Damme'a (w roli a m e r y k a n i n a Guile'a).

Ale były też plusy: strasznie smutna (bo ostatnia) rola śmiertelnie chorego Raula Julii oraz Kylie Minouge jako Cammy:

Ale najlepsze co wyszło z filmu, to gra automatowa "Street Fighter: The Movie [The Game]". Przypomnę, że połowa lat 90 była czasem napieprzania się zwolenników Street Fightera II i Mortal Kombat. SF2 był królem bijatyk, powstały miriady jego klonów i naśladownictw. MK wnosił coś nowego - digitalizowanych aktorów zamiast pikselartowych spritów i, jak to się mówi, hektolitry krwi. Akurat dla nabuzowanych hormonami nastolatków. I wtedy w 1995 na klasowej wycieczce w Zakopanem zajrzałem do salonu gier i zobaczyłem "Street Fighter: The Movie". To było olśnienie: SF2 I MK W JEDNYM! WOOOOO~

Not quite: brakuje mortalowej krwawej przemocy, a system gry różni się od tego znanego z oryginalnego SF2; ogólnie SFTM został bardzo cierpko przyjęta i uznany za porażkę. Ja go jednak lubię do dziś - fajnie wyglądają filmowe tła, bogato (i sprytnie) zdobione fragmentami kinowego Street Fightera. No i w ilu grach MOŻNA ZAGRAĆ PRAWDZIWĄ KYLIE MINOUGE?

Zdjęcie zajumałem z bloga Alana Noona, współtwórcy gry - w tej notce jest więcej fajnych fotek oraz link do epickiego wątku na forum, na którym Alan opowiada o kulisach tworzenia SFTM.

Jak widać, na potrzeby gry Kylie przebrała się w strój, jaki Cammy nosi w oryginalnym Super SF2. Sens tego posunięcia zrozumie każdy, kto sterując Cammy wygra rundę pojedynku.