Widziałem dwa filmy o robotach na podstawie opowiadań Isaaca Asimova i oba znalazłem głupimi. "Dwustuletni człowiek" z kamienną twarzą Robina Williamsa, opowiadający o androidzie, który tak bardzo chciał być człowiekiem, że dał sobie wszczepić flaki i dmuchnął wnuczkę swojego konstruktora, a potem umarł jak każda inna bezwłosa małpa. Obrzydliwy, żenujący antropocentryzm. "Ja, Robot", z Willem Smithem w pięknych chuckach, w którym jest tyle pomylonych idei, że poświęcę mu kiedyś osobną wrzutę.

Nie przemawia do mnie cała robocia filozofia oparta na "Trzech prawach robotyki", a źródło tego leży w moich lekturach z dzieciństwa. Pierwszym filmem s-f, który zrobił na mnie naprawdę duże wrażenie, był "Saturn 3", w którym występował Hector, morderczy elektroniczny psychopata; jego szaleństwo było pochodną szaleństwa sprzężonego z nim cybernetycznie operatora. Zgodnie z pierwszym prawem robotyki Hector by po prostu nie oszalał.

Rozczytywałem się w "Nowoczesnych zabawkach" Janusza Wojciechowskiego (wyd. 5), książce zawierającej m.in. fascynujący rozdział o historii prawdziwych robotów, w tym przypadkach robotów-morderców. Ciężkie metalowe bydle, które ruszyło znienacka i rozsmarowało swojego twórcę na ścianie. Inżynier zabity niedokręconą ręką maszyny, która spadła mu na głowę. Elektroniczny Dziadek Mróz, który po przepięciu oszalał i zdemolował wystawę.

Trzy prawa robotyki budują tylko etykę myślącej samodzielnie maszyny, ale przecież wszystko rozbija się o implementację (a także interpretację: "Matrix chciał dobrze"). Skodyfikowane zasady moralne nie przydadzą się, jeśli zawiedzie inżynier. Kiedy ktoś wam będzie chciał sprzedać robota, który (jak w filmie "Ja, robot") jest "bezpieczny, bo ma wbudowane trzy prawa robotyki", poszczujcie go swoim K-9.