Że Dukaj nie dostał to chuj i świecka tradycja, ale tym razem nie będę czytał tego co wygrał, bo nie będę czytał kolesi noszących flanelę na rozdaniu nagród w telewizji, ale że nie dali Kulce to granda, oszustwo. A filmom to tak się zasapali i dwa aż dali, jedną za Rewers, do którego mnie nie ciągnie, a drugą za Wojnę Polsko-Ruską, i to powiem, że nawet szczerze, zasłużenie, bo sobie obejrzałem zmotywowany jak i wpisem Inżyniera, i okazało się że polski film, a nie ssie pały, to warte odnotowania.

Zaglądam sobie do tetryczych notek w esencji i mówię tak

Piotr Dobry [2]: Grafomania to grafomania, niezależnie od nośnika przekazu.

że nie dziwi mnie taka ocena u kogoś kto sobie założył bloga na psychiatryku, natomiast z

Wojciech Orliński [6]: (...) Żeby to był naprawdę dobry film, trzeba by dalej odejść od powieści. Masłowska wykazała się genialnym wyczuciem frazy językowej, ale nie przemyślała fabuły, która się właściwie nijak nie kończy. Żuławski tego też nie wymyślił, więc niestety jego film też jest dotknięty klasyczną klątwą polskiego snuja (...)

się zgodzę częściowo tylko, gdyż, owszem, odejść by wypadało, żonie Karinie przeszkadzała Masłoska w kadrze, że zamiast o Słabym to film o Masłoskiej; bo jak tu empatować z kukiełką. Mnie to akurat nie przeszkadza, bo jest scena żywcem wzięta z "Akai Megane" Oshii'ego, więc mnie nawet interesuje, czy Żułaski widział, zna, czy tylko great minds thinks alike, i mnie takie meta, virtuale bardzo biorą.

Ale że snuj, nie ma zgody, znaczy owszem że snuj, ale nie polski, tylko gatunek taki: snuj, czyli kino egzystencjalne. Kino tego typu dzieli się na rodzaje typu dwa: filmy, głównie polskie, gdzie snucie odbywa się od jednej nudnej sceny do drugiej sceny nudnej, jak np. smutny "Hi-way" z reklam Plusa; ale są też snuje na poziomie, gdzie bohater snuje się od sceny zajebistej do anegdoty przepysznej, od jednego dziania się do następnego, takie snucie to ja lubię, takie rozumiem. Jak w tym pięknym francuskim filmie, gdzie są TAKIE SCENY.

I kiedy snucia dokonuje taki Szyc kanalizujący Wilqa, to jest dobrze. Ja bym takiego małego skwaszeńca zobaczyć chciał jeszcze raz, właśnie jako opolskiego superherosa, niech Żułaski to nakręci.

Smutne w polskim kinie jest że nie jest więcej - kiedy obejrzę jakąś fajną aktorkę - a tu jest ich kilka! - w filmie zagranicznym, to klikam w IMDB i mam linki do kolejnych filmów fajnych, zajmujących; tu klikam w filmweb,  stopklatkę i chujówka, jakieś nowele, syfiaste komedie, ostatecznie teatry, to zasmuca, pozostawia niespełnionym, wypełnia żalem, rozczarowaniem.