Mam nową ulubioną piosenkarkę.

A było to tak, że w programie Jonathana Rossa, w którym John Barrowman pocałował Shahrukh Khana, miał miejsce jeszcze jeden występ - swoją piosenkę "Hollywood" zaśpiewała Marina and the Diamonds. "Hollywood" jest singlem promującym pierwszy album Mariny, który będzie miał premierę w poniedziałek. Videos to robota Kingi Burzy, reżyserki, która zadebiutowała teledyskiem "I kissed a girl" Kate Perry, więc ma podobny lipstickowo-imprezowy klimat, a poza tym jest bardzo amerykański:

To fajny teledysk, ale widać w nim pazur dużej wytwórni. O wiele bardziej podobają mi się videosy w stylu indie do wcześniejszych singli Mariny:

Piosenka "I am not a robot" złapała mnie swoim tytułem (piosenki z robotem w tytule są lepsze od piosenek bez robota w tytule). Przesłanie jest proste i prawdziwe (You don't always have to be on top/Better to be hated than love, love, loved for what you're not), a moment, kiedy Marina syntetycznym robogłosem mówi "nie jestem robotem" sprawia, że ciary przechodzą mi po plecach (widzicie, jak ważna jest interpretacja tekstu!).

Teledysk do "Obsessions" jest genialny w swojej prostocie. Jakieś rurki, jakaś krzątanina, a potem - buch, ostatni kadr, wow. Podoba mi się też, jak Marina w nim wygląda (po megastylizacji Hollywoodu i malowanej ekstrawagancji nierobota) - zwykła, sympatyczna dziewczyna, która w jednym momencie ślicznie się uśmiecha.

"Mowgli's Road", przezabawny pomysł (i znów - jaki prosty, a jak wykonany!). Niesamowite "kuku!", tło literackie; takie rzeczy sprawiają, że piosenka zostanie w pamięci dłużej niż kolejny song o miłości.

Marina ma fajny głos i fajny styl - czasem słychać w nim Kate Bush (jak u naszej Gaby Kulki), czasem wpada w Shakirę (myślę, że można komuś puścić "Obsessions" i wciskać kit, że to Shakira); czego jest świadoma, bo o kolumbijskiej piosenkarce wspomina w "Hollywood". Wspomina też o Catherinie Zecie, bo jest w połowie Walijką (jej ojciec był Grekiem), za co ma u mnie dodatkowe punkty, bo cieszą mnie popkulturowe przejawy Walii. To już dawno nie są opiewane przez Rogera Watersa "męskie chóry wokalne" i zamykane przez Thatcher kopalnie, tylko fantastyczne Cardiff z "Torchwood", flaga z czerwonym smokiem na koncertach Manic Street Preachers czy retro-cuda Duffy. Myślę o Walii jak o takim ichniejszym Śląsku (kopalnie, moonspeak, emo na resztę kraju), który odniósł sukces pijarowy i przestał się kojarzyć tylko z bieda górnikami. U nas oczywiście wszystko jest słabe, bo polskie (choć śląskie) i zamiast BBC Wales i "Torchwood" mamy TVS czy "Świętą wojnę".