Liczyłem się z tym, że do flejmu o Kevinie "Too Fat To Fly" Smicie przyłączy się jeden z jego fanów, ale nie spodziewałem się tak smutnych argumentów. Piotrek Dobry pyta "a co z cukrzykami?" Otóż właśnie to, drogi Piotrze: dzisiejsze nieprzyjemności chorych grubasów w USA (które w konstytucję napisaną krwią Pocahontas mają wpisane "mamy w dupie chorych ludzi, niech za siebie płacą", więc linie lotnicze, które mają tłustych w dupie są naturalną konsekwencją amerykańskości jako takiej) są wynikiem Epidemii Kevinów Smithów Niepohamowanych Wpierdalaczy Cheeseburgerów.

Rzecz jest oczywiście klasowa. Biedni tyją, bo a) nie stać ich na zdrowe jedzenie, więc jedzą tani junkfood, b) nie mają czasu na zdrowe jedzenie c) edukacja w temacie nie istnieje. I jest wielkie skurwysyństwo. Ale nie sądzę, żeby problem TFTF dotyczył ludzi z Walmartu, więc nie ma sensu go przywoływać rozpatrując przypadek Smitha. Który jako przedstawiciel klasy wyższej niż niższa nie ma żadnej wymówki. Jego stać na marchew, jak i resztę latających tłuściochów. Nie sądzę też, że wartym rozkminy jest fakt, czy KS się w siedzenie zmieścił czy nie - skoro jest gruby na tyle, że w ogóle go podejrzewają o stwarzanie zagrożenia, to powinno być to dla niego sygnałem alarmowym.

Piotrek docieka:

ciekawe, mrw, czy jakby po wycięciu śledziony metabolizm Ci zwariował i wyglądałbyś jak KS, to wtedy też urwałoby Ci od empatii?

To strasznie śmieszne, bo po wycięciu śledziony spędziłem urocze pół roku na sterydach i w depresji, co zaowocowało m.in. urwaniem od poczucia sytości i przyrostem 15 kilosów (co było smutne o tyle, że przed chorobą zrzuciłem 27 kilo, na które zapracowałem kebabem z knyszą i innymi wrocławskim smakołykami). I pokłady mojej empatii wobec grubaska mrw polegały na tym, że nie chciałem tego miłego kolesia przyprawić o zawał. Oczywiście, że odchudzanie wymaga wyrzeczeń, ale to nas różni od zwierząt, które mając pełną miskę potrafią jeść do wyrzygania, a potem jeść dalej. Ale gdy miła pani doktor z kliniki leczenia otyłości (darmowej! beat this, Ame-fucking-rica) stawia cię przed tablicą, na której są wypisane RZECZY, KTÓRE CIĘ ZABIJĄ JEŚLI NIE SCHUDNIESZ, to bardzo pomaga. Dlatego jestem wrogiem akceptacji siebie polegającej na "kocham swoje wałeczki"; nie, ja kocham siebie, swoje ciało i chcę się nim cieszyć jak najdłużej (w granicach rozsądku). I dlatego moja empatia nie idzie w kierunku "biednego grubaska nie wpuścili do samolotu, skurwysyny", ale "dżizu, człowieku, ty się zabijesz". Więc kiedy Piotrek przywołuje przykład swojego kumpla, który

kocha swoją stukilogramową kruszynę, a ona kocha siebie - i co im zrobisz, panie Wacku?

to ja jestem like, gratulacje, zbrodniczy przygłupie. Łatwo jest śpiewać, że duże dziewczynki są piękne, kiedy samemu jest się chudym cwaniaczkiem, któremu nie grozi nic z listy RZECZY KTÓRE CIĘ ZABIJĄ JEŚLI NIE SCHUDNIESZ. Bo piękno pięknem (nie ma brzydkich ludzi, są tylko zaniedbani i źle wystylizowani), a pikawa, kurna, pikawą. Miej serce i patrzaj w serce!

A teraz pozwolę sobie pociągnąć lolocaust. Jedną z rzeczy, która nie podobała mi się w "Sprzedawcach 2" był słaby skecz o "Władcy pierścieni" (Smith inkorporował do scenariusza własny występ). Jak się zastanowić, to Kevin Smith i Peter Jackson są do siebie bardzo podobni. Dwa brodate grubaski, które z pospolitego nerdostwa wydostały się kręcąc niezależne filmy. I tu się kończą podobieństwa. Jedyne co osiągnął KS, to użycie aktora ze swojej ukochanej Trylogii w smutnej autoparodystycznej roli. PJ natomiast nakręcił epicką ekranizację Tolkiena. Wysiadł na przystanku Sukces, a KS przysnął i obudził się na pętli Frustracja. Przynajmniej tak to wygląda z boku.

I w dodatku Peter wziął i się odchudził (a było to tak):

Now that's something positive.