Koszmar (a może mokry sen?) twórcy: zostać wciągniętym do stworzonego przez siebie świata (co mi przypomina, że dawno miałem zrobić notkę o "Cool World"). Połączmy to wciągnięcie z ideą "sadystycznego boga-rysownika" i dostaniemy fajną grę "Comix Zone" z 1995 roku (na konsolę SEGA Megadrive, wyszła też na PC i jest dostępna w XBLA), historię rysownika, który zamienił się miejscami z postacią arcywroga ze swojego komiksu. Teraz musi walczyć z zastępami wymyślonych przez siebie mutantów, a siedzący przy biurku łotr dorysowuje mu nowych przeciwników.

Wszystko zaczęło się trzy lata wcześniej od pomysłu na metanarrację przedstawionego w tym animowanym demo:

Ach ten początek 90, które jedną nogą stały w ejtisach - gdy pojawiła się na rynku w połowie dekady, koleś nazywał się już Sketch Turner i był ubrany jak zawodnik ulicznego basketu - w szorty do kolan i bezrękawnik z kapturem. X naszyte na spodenkach pewnie oznacza XTREME, bo dziewięćdziesiąte były XTREEEEEEME.

Gra jest trudna (dla mnie) i nie wybacza (czasem można zapędzić się w śmiertelny zaułek bez wyjścia, bo się wcześniej nie zabrało jakiegoś przedmiotu), wymaga też odrobiny kombinowania - często zamiast używać pięści i tracić energię trzeba ominąć przeszkodę w inny sposób. Komiksowa narracja i metanarracja wymiata - ramki i dymki, bohater skaczący między kadrami, robiący zabójczy samolocik z kawałka papieru urwanego z tła albo uciekający przez podpaloną przez łotra kartkę.

Strasznie fajne.