Jak się przyznałem, nie potrafię być poetą. Skutkiem/przyczyną tego jest to, że na poezji się nie znam. Potrafię oczywiście powiedzieć, czy mi się jakiś rym, flow czy metafora podoba, porusza lub urywa.

Dlatego też nie rozumiem instytucji recenzenta wierszy. Bo na tyle, na ile nie grokuję poezji, to wydaje mi się, że jej istotą jest zderzenie z czytelnikiem. Głos recenzenta nie ma wtedy większego znaczenia niż głos innego czytelnika. Bo na tyle, na ile nie grokuję poezji, to nie sądzę, by możliwa była wobec niej krytyka na podobieństwo filmowej. Za dużo tu bujania w obłokach, za mało mięsa (mięso krzepi), w które recenzent mógłby wbić zęby.

A piszę o tym, bo pod poprzednią notką Cześćjacek zalinkował recenzję w "Lampie". Paweł Kozioł jako narzędzia krytycznego używa szydery. I prowadzi go to na manowce. Nie znam (na razie) zbiorku Obieżyświat, ale coś poruszającego, jak już wspomniałem w komciach, znajduję w

noc dziś ciepła jak na tę porę roku
zasłania się miasta witrażem - rozmarzona kotka
ciekawe
kogo dzisiaj spotkam

kogo
spotka ona
z kim śpi moja była żona.

bo jest w tym jakaś taka, no wiecie. Recenzentowi tomik się nie podobał, ale tekstu "To mi się nie podoba" Dunin-Wąsowicz raczej nie opublikuje; sięga więc po racjonalizacje:

I, jak to zwykle bywa w oparach podobnego natchnienia, trudno się przy tej poetyce ustrzec kiksów, takich jak powołanie do życia nowej odmiany ssaków opierzonych. Poucza o tym nastrojowa wyliczanka skierowana do ukochanej kobiety: płatek śniegu kocie pióro czeska mapa. Trochę mniej nastrojowy, lecz równie groteskowy jest taki oto pomysł na aranżację wnętrza: łopatka mojej córki wbita w piasek małej piaskownicy / w zapomnianym domu.

Zrecenzujmy recenzenta: wnoszę, że jest to człowiek z bloku, który nigdy nie widział kota. "Kocie pióro" jest w moim słowniku: mówię tak na kosmyki futra wyrastające z uszu rasowych (i nie tylko) kotów; mówi się tak też na latające kocie kłaczki (nie mówię już o piórach dla kota). Szydera rozbita o szklaną ścianę ludzkich skojarzeń i zabaw językowych. Podobnie jest z piaskownicą w domu - w przeciwieństwie do PK myśląc "dom" nie myślę o samym budynku, ale i ogrodzie (w którym, co oczywiste, była owa piaskownica), ale oczywiście nie każdy ma dom (swój lub teściów) jednorodzinny i zapalają się mu, blokersowi, inne skojarzenia.

I dlatego, drogi Cześćjacku, "koncept, że ktoś, choćby PK, ma mi mówić, który wiersz jest dobry, a który nie, urywa mi". Uważam ponadto, że na ryzykowne metafory nie ma miejsca w prozie. Ale w poezji? Czym chata bogata.