Historia zaczyna się w teledysku do "Paparazzi", o którym pisałem w notce o wolnych kawałkach; wrzucam go ponownie, bo tam już dawno urwało od linków do tuby:

Zwróciłem wówczas uwagę, że GaGa i Beyonce to mistrzynie cyberchicku. Oczywiście nie trzeba było długo czekać, aż wystąpią razem w teledysku - Beyonce zaficzurowała Lady w swoim "Videophone". Początek owego videosa to oczywiste nawiązanie do "Wściekłych psów" Tarantino. Co prowadzi nas do najnowszego teledysku Gagi (dla odmiany ficzerującej Beyonce) - "Telephone", który jest sequelem "Paparazzi":

To już nie teledysk, to film! Nawiązania do filmów Quentina są oczywiste ("Pussy Wagon" z Kill Billa, "Honey Bee" - bardzo tarantinowska ksywka Beyonce), a i całość jest duchowym spadkobiercą jego twórczości. Nawiązuje przecież do ukochane przezeń kina grindhouse, a dokładnie do szczególnego podgatunku (s)exploitation - filmów o kobiecych więzieniach, nastawionych często na ukazanie lesbijskich ekscesów (stąd te wszystkie "prison for bitches", dykes, butches i nick "MissOfficer" szukającej panny w serwisie randkowym). Urocze, bo po tarantinowsku kolorowe i oswojone: obejrzałem kiedyś - i do dziś wyparłem - jakiś softporn o więzieniu dla kobiet i było to przeżycie traumatyczne. Also: LaChapelle.

Swoją drogą Lady Gaga żartując z plotki o swoim penisie hermafrodyty doszła chyba do ściany autoironiczności, a zrobione z odpadków ekscentryczne stroje, które nosi w więzieniu są tylko wisienką na tym postmodernistycznym torcie.

Wciąż mam oldskulowe nawyki i słucham piosenek albumami, ale muszę przyznać, że kultura singla i downloadu coraz częściej pokazuje bardzo pozytywne oblicze. Kto by się spodziewał, że umierające stacje muzyczne zastąpi kanał na youtube z videosami w HD?