Hibernatus z internetu lat dziewięćdziesiątych (#ludziektórzymająhomepagezamiastsoupa), który objawił się na blogu Wojtka Orlińskiego (japko+f "raj001") przypomniał mi o opowiadaniu "CyberJoly Drim" Niny Liedtke. Opowiadanie to wprawdzie zderzyło się ze szklaną ścianą redaktora Macieja Parowskiego i w rezultacie ukazało drukiem w konkurencyjnym dla NF śp. Feniksie, ale słusznie zgarnęło wszystkie nagrody - fanowskiego Zajdla, Srebrnego Globa od stowarzyszenia pisarzy oraz Elektrybałta dla najlepszego tekstu wiszącego w sieci.

Oczywiście zestarzało się jak cały cyberpunk.

Ale jak każdy dobry utwór cyberpunkowy jest znakomitym tekstem zeitgeistowym. Z czasów, kiedy sieć i real to były dwie różne rzeczy. Z czasów, kiedy sieci brakowało wszechobecności. Z czasów, kiedy w necie mogliśmy być lepsi i piękniejsi niż w rzeczywistości.

Oczywiście przyszłość okazała się zupełnie inna. Cybernetyczni romantycy nie przewidzieli, że zamiast virtual reality sieć zdominuje postbigbrotherowska reality TV. Że nastanie youtube. Że będziemy oglądać internetowych herosów robiących to:

W sumie tłumaczy to obsesję Linusa na punkcie skarpet w sandałach - boi się głodnych spojrzeń Stallmana.