To ta piosenka nie jest o kompleksie Edypa?

Hmmm rzeczywiście Cindy Lauper :)

@Zlukałem sobie tekst i szczerze mówiąc w ogóle nie rozumię, o co chodzi z tym Wikingiem

O rozkwitającą seksualność.

@ i pszczółeczką, czy co tam jest w drugiej zwrotce

Kotem. Masz koty, więc chyba wiesz?

@mrw
"O rozkwitającą seksualność. "

Cococococo?

"Kotem. Masz koty, więc chyba wiesz?"

Łotewer, ja naprawdę na tyle nierozumię, że tak samo bym nie rozumiał, gdyby to była pszczółeczka.

@sheik
"Wiking to tata, co jest tylko na obrazku, ale w domu go nie ma (się zrywa o brzasku i ucieka niby). A kot jest zamiast. "

Hm hm. Chyba przekombinowane, albo ja jakiś głupi dzisiaj :|

@związek dwóch porzuconych kobiet

Gdzie, jak, kiedy? Znaczy interpretacja Sheika jakoś jest dla mnie zrozumiała, chociaż cały tekst się staje przekombinowany przez to, ale związek dwóch porzuconych kobiet? To ile ich tam w sumie jest? Jedna z pierwszej, druga z drugiej zwrotki i jeszcze mama oraz podmiotka liryczna? Ranyboskie. Proszę tak od początku, prostymi słowami, jak uczniowi pierwszej klasy. Ja naprawdę nie jestem w stanie ułożyć spójnej narracji na podstawie tego tekstu. (Gdybym trollował, robiłbym to zabawniej przecież!)

Aha okej, ale to jeśli założymy, że Kinga i Dorota to nie są matka i podmiotka, to wtedy nie bardzo jest sugestia, że są porzucone - może płakała, bo ją zwolnili z pracy.

@podmiotka ustawia się w opozycji do nich

To może być retoryczne - spogląda na siebie i swoją mamę z dystansu, po czym stwierdza, że jednak woli mamę od taty-Wikinga i kotkowej kompensacji, co przy okazji reintegruje jej osobowość, yay!

To ja może wyjaśnię dlaczego uważam, że to matka odeszła. Inna interpretacja.

Mama (temat liryczny) mogła opowiadać córce albo synowi (podmiot liryczny) - który również tu pasuje - pewne historie. Takie uzewnętrznione koszmary przeszłości. Sprawy niełatwe, dziecko może nie zrozumieć, ale jej to ciąży, więc w zawoalowany sposób o tym mówiła, często. W zawoalowany sposób tzn. metaforycznie, w trzeciej osobie i do tego używając wymyślonych imion, żeby to nie było, że to ona.

No i dziecko śpiewa o tym (oddając jakby głos matce na początku zwrotek, więc Majka doskonale to wykorzystuje), o dziewczynach, o których matka mu często opowiadała, nie wiedząc, że tak naprawdę o sobie. Obca kobieta (wg dziecka) nie interesuje go (kategorie kazirodcze zdecydowanie odrzucam), ma przecież obok siebie kochają mamę.

Kinga i Dorota mogą być naszym tematem lirycznym. Kinga jest nieco młodsza. Faceta (męża?) prawie nigdy nie ma w domu. Dorota jest nieco starsza. Próbuje znaleźć jakieś oparcie, ukojenie w trudnej sytuacji.
Potem przychodzi na świat dziecko, a ona zrywa z nieprzyjemną teraźniejszością. Dopiero później okazuje się, że chyba nie do końca, bo one tego latawca chyba jednak kochała.

Dla mnie prosta sprawa. Był ojciec, ale umarł albo uciekł, ale imo most likely umarł. Dorotka, córka, nigdy go nie znała. Znała go tylko z opowieści matki, która wciąż za nim tęskniła (Dorotka ten płacz interpretuje jako "było jej go żal", ale Kinga po prostu za nim płakała). W tej opowieści ojciec jest wikingiem, dlatego go nigdy nie ma w domu - podróżuje statkami po świecie. Być może na zdjęciu ma brodę or sth, co wywołało skojarzenie wikinga.
No i matce wciąż było smutno, stąd Dorota przyprowadziła kota, aby stał się członkiem rodziny i ożywił sytuację. A "a ja wole moją mamę" = nie pamiętam tego gościa, więc za nim nie tęsknię; nie potrzebuje nikogo innego, wolę swoją mamę.

Ej no, a nie jedziecie trochę po bandzie? W sensie z tym Nieobecnym Ojcem i cała resztą? Bohaterki są 4 - nienazwany podmiot liryczny, mama, Kinga i Dorota, jako postacie anegdotyczne. 3 mają wspólny mianownik - niezaspokojoną potrzebę bliskości - Kinga projektuje ją na Wikinga z obrazka, jego symboliczna codzienna wędrówka po morzach, to jest jej życie tak naprawdę, jej samotność; Dorota, która z samotności przygarnia futrzaka i dopiero wtedy odkrywa jakąś radość w życiu - "Świetnie RAZEM się bawili", no i oczywiście mama, która może być samotna, ale wcale nie w takim sensie, że bez faceta - wystarczy sam brak poczucia bliskości. I na to wchodzi anonimowy podmiot, którego receptą na tą samotność, jest więź z matką.

Dwie postacie, którym udaje się przezwyciężyć brak bliskości i dwie nie, przy czym ostatni wers sugeruje, że u matki to jest do przejścia, jesli tylko podmiot się postara - "Może się uśmiechnie dziś", u Kingi raczej nie, będzie nosiła czarne golfy i czytała Camusa. Jednocześnie jest tam delikatna krytyka budowania uproszczonych więzi - z wymyślona postacią z obrazka, z przypadkowym zwierzakiem i nacisk na to, że uczucia trzeba przelewać na ludzi, akceptować ich po całości - nawet jak płaczą (czego ani Wiking, ani kot nie mogą. Stąd ta wielokrotna powtórka - "A ja wolę" - bo pomimo tego smutku, płaczu itd - bliskość z żywą osobą, w tym wypadku z matką, ma większą wartość, niż pozostałe opisane w kawałku więzi. Nieobecny Ojciec tu jest właściwie do niczego nie potrzebny.

@W sensie z tym Nieobecnym Ojcem i cała resztą?

W sensie jak dla mnie to płacząca mama jest wtedy, jak nie taty żeby ją pocieszyć.

@ nie skleja się

Trochę nie, bo wymaga sugestii, że to Kinga jest podmiotem opisywanym nie wiadomo czemu w 3 osobie, skoro podmiot występuje również w pierwszej i wtedy daje ogólny morał z piosenki, albo przynajmniej siostrą podmiotu, co też się nie skleja - wyraźne "moją mamę" - nie "naszą mamę." Po mojemu podmiot opisuje koleżanki z klasy - Kingę, Dorotę - i wyraźnie się odcina od ich sposobów radzenia sobie z samotnością, próbuje pokazać, że są mniej wartościowe, niż jego więź ze smutną matką, która wymaga akceptacji wad i podtrzymywania nadziei na to, że będzie lepiej. Źródło smutku matki jest nieokreślone, może po prostu zszedł jej prozac, ale to nie ono jest ważne, tylko wiara w to, że ten smutek nie jest wieczny. Smutek Kingi będzie wieczny - ona ma tylko Wikinga, który zawsze będzie samotny, smutek Doroty jest zaleczany pseudowięzią ze zwierzęciem, która nigdy nie daje tego, co więź międzyludzka, podmiot smutny nie jest, bo nauczył się budowania więzi opartych na akceptacji.

@braineater: podmiot smutny nie jest, bo nauczył się budowania więzi opartych na akceptacji

Akurat. Podmiotówna liryczna postrzega mamę mniej więcej tak samo, jak Kinga wikinga: z oddalenia. Więź to ma z misiem złotookim, a mamę raczej rysuje niż przytula/jest-przytulana, popatrz na te "włosy jak atrament", powtórzone: podmiotówna dopiero sobie tę [obcą! nieznaną!] mamę przybliża przez rysunki czy z misiem zestawienia).

Przez to "a ja wolę moją mamę" podmiotówna wykazuje się tzw. trudnym optymizmem, trudniejszym niż u Dorotki (ta to kota ma już i się bawią) czy Kingi (ta to se znalazła przedmiot do żaaalu i jest również zajęta).

Krótko mówiąc, wygląda mi ta piosenka na typowy wcisk wczesnoszkolny pn/ "kochaj dziecię mamę swą, bo tak trzeba i wypada", nawet jeśli mamusia zatrudnia do opieki nad córką nianię, a sama przemyka w tle dając jedynie niejasne sygnały co do bieżącego stanu swego życia salonowo-towarzyskiego.

Wszystkie trzy panny mają deczko przejebane, może najmniej ta, która ma kota, przynajmniej żywy.

Misie nie mają złotych oczu. Misie mają oczy szklane. Matka ma szklane oczy, bo jest non stop pijana.

To jest o matce samotnie wychowującej dziecko, ale niekoniecznie o ojcu co zostawił. To drugie nie jest obowiązkowe do tego pierwszego. Natomiast wiking i kotek to faceci z którymi matka próbuje się związać, ale jej nie wychodzi więc płacze.

@pijana matka

Dobry pomysł. Czyli piosenka opisuje de facto mechanizm współuzależnienia. Podmiotówna liryczna czuje się odpowiedzialna za samopoczucie pijącej matki, co angażuje ją tak mocno że nie ma już możliwości podejmowania innych aktywności, wchodzenia w inne relacje i patrzy tylko na to co robią i jak żyją jej koleżanki; jej cała nadzieja jest w tym iż jej wysiłki sprawią, że mama będzie miała dobry humor i dzięki temu nie sięgnie po alkohol.

@ dla mnie te różne imiona to są kolejne wersje bajki o dziewczynce i jej mamie

Dalsza analiza wymaga sięgnięcie po obrazki z oryginalnego teledysku (integralność dzieła, nie pozwala go pomijać): www.youtube.com/watch?v=XJpscsclae0

Masz Majkę, która przyjmuje postawę Mędrca, Nauczyciela. Zaczyna od przytoczenia przypowiastki o Kindze, która tak naprawdę szuka smutku, sama się nakręca na tego Wikinga. I wtedy wchodzi chóralna kontra przedszkolaków - A JA - kumaty przedszkolak, zorientowany już w podstawach życia, mający cień świadomości, że eskapizm w obrazki, to żadne wyjście - WOLĘ MOJĄ MAMĘ - i to pomimo tego, że eskapizm jest łatwiejszy, że The Way of Kinga nie wymaga tyle wysiłku. Popatrz na twarz dzieciaka z samolocikiem (od 0:31) - on już wie, że to będzie bolało, że życie nie zawsze będzie cudowne, misiowe i złotowłose, że trzeba też zaakceptować te momenty, gdy reszta dzieciaków śpiewa, a ty w sobie nie masz nawet cienia radości. On już jest lepszy niż Kinga.

Część druga - wprowadzamy Dorotę. Tu Majka już nie daje przypowiastki, daje dobrą radę, jak miła wychowawczyni. Scenografia szkolna nie jest bez znaczenia - jesteście już starsi niż dzieciaki do których była kierowana pierwsza przypowieść, już można wam opowiedzieć o tym, że smutek da się zaleczyć prowizorką, że możecie sobie znaleźć zwierzaka i w niego inwestować uczucia - i to jest rada, która trafia: patrz chłopak, blondynek od 0:54 - w jego spojrzeniu widać, że on chętnie, właśnie w ten sposób zacznie sobie radzić, ten pomysł jest dla niego kuszący i możliwy do zaakceptowania. Ale nagle reszta dzieci wstaje, tak jakby chciały zaprotestować, wykrzyczeć, że nie, że Dorota też znalazła błędną ścieżkę, że to nie chodzi o jakieś proste, nieskomplikowane więzi, które ci ulepszą życie. Musisz też akceptować to, co ci nie pasuje. I znów pojawia się ten symboliczny chłopaczek z części I (1:20) - to do niego jest kierowana ta nauka, to jego ma wydobyć ze smutku i nauczyć akceptacji, to z nim ma się identyfikować odbiorca tej piosenki, to jemu ma zmienić wyraz twarzy.

I część 3 trwająca zaledwie kilka sekund, pokazuje, że to jest do zrobienia. Możemy się domyślać, że dzieciak biegnie do kogoś, kogo kocha, kto może być smutny, załamany, zimny, odległy, nieobecny, ale jest NADZIEJA. Jego koledzy, koleżanki z klasy pokazali, że nie ma co myśleć o eskapizmie na skrzydłach zabawkowego samolociku, czy ucieczce w tanie więzi z braćmi mniejszymi, trzeba szukać jej u ludzi. I on właśnie biegnie w tę stronę - w kierunku pełnej akceptacji człowieczeństwa.

"że mama jest" ofc

@ oczy jak atrament (bo tusz do rzęs się rozmył od łez na poliki, getit?) i złote włosy

Now więc już jak miałem 8 lat to mnie to zastanawiało, żejakto - złote i czarne? Ale uznałem, że licentia poetica.

@obrazki z oryginalnego teledysku (integralność dzieła, nie pozwala go pomijać)

Etam, właśnie dla mnie to jest smutny tekst zdepresjonowanej poetki, który został następnie zneutralizowany obrazkami i Majką Jeżowską i dopiero wtedy puszczony w lud. Dlatego wszyscy pamiętają, że puszek-okruszek i Jeżowska, a tymczasem tam jest więcej, a przede wszystkim o czym innym.

@ niestety urwany

Naucz się żyć z niekompletnością, CZŁOWIEKU BEZ ŚLEDZIONY :) Brak końcówki genialnie metaforyzuje ten tekst, zostawia otwarte zakończenie, gdzie nie wiesz, do kogo ten dzieciak tak właściwie biegnie - do Mamy, do Taty, do dwóch Mam lub Tatów, czy do całej ludzkości. To tylko wzmacnia morał - chłopak otwarł się na ludzi, obojętnie, czy łaczą go z nimi więzi biologiczne, czy nie, jest gotów wybiec im na przeciw i objąć ich wszystkich swoją akceptacją.

Pragnę zwrócić uwagę, że wszystkie interpretacje gdzieś się rozłażą na szwach, nie da się uzyskać spójności. Interpretacja Braineatera jest wewnętrznie spójna. Ale się też rozłazi na szwie tekstu piosenki z teledyskiem.

Może piosenka z teledyskiem i piosenka bez teledysku to zupełnie różne teksty?

@Pragnę zwrócić uwagę, że wszystkie interpretacje gdzieś się rozłażą na szwach, nie da się uzyskać spójności.

Moja niby gdzie?

@bart
"www.youtube.com/watch?v=lj-x9ygQEGA"

CO TY MI TU DAJESZ "LORD OF THE FLIES I HATED THAT BOOK" ZAORAĆ!!!!11

@final-86
Eee, co oznacza słowo 'rzekomo' w Twoim komciu?

@final
"bo Jeżowska też tak to odczytywała"

Co? To, że ktoś inny to tak odczytywał, nie wnosi nic do interpretacji poza argumentem z autorytetu. Jakośtam uprzywilejowaną pozycję może mieć autor, ale przecież też niezanadto.

"Ale ponieważ ważne jest dla-mnie-działa, ludzie nie takimi fikołami sobie radzą z przejebaniem w życiu"

Nie rozumiem.

Generalnie to widzę, że flejm jest częściowo pomiędzy ludźmi interpretującymi piosenkę Jeżowskiej a interpretującymi wiersz Osieckiej. I oba utwory można interpretować do pewnego stopnia niezależnie.

@sheik
"Och, całą psychologię o tym zrobili"

No ale interpretacja tekstu to interpretacja tekstu, a psychologia to psychologia?

@ Chyba że "A ja wolę..." było w jakimś wywiadzie poruszane i ona tam wyjaśniła, że o to chodzi.

Przescrolowałem 20 pierwszych stron wyników i poza tym, ze Majka śpiewała tę piosenkę dla swojego syna (l.27 dziś), nie narzuca żadnych odczytań.

@sheik
"ogólnie oczekujesz wewnętrznej spójności w/w, to chciałem zdisclaimerować"

Ale nie wiem czy się ze mną zgadzasz czy nie, w ogóle strasznie dużo nierozumię w tym wątku.

@bart

To bardzo ładna interpretacja!

@Tak jest, ale też dalece pozatekstowa, bo jest streszczeniem sytuacji IRL Osiecka-Agata P.

No nie, sytuacja IRL może nasunąć taką interpretację, ale ona potem stoi już sama, gdyby się teraz okazało, że MRW ściemnił z tą Osiecką (nie sprawdzałem), interpretacja nadal byłaby valid.

Chciałem to zalinkować wcześniej, ze względu na słitaśne komcie.

No ale większość interpretacji składa się jednak ku wnioskowi, że teh drama, nie teh lulz.

Albo tak wiersze.doktorzy.pl/niezaluje.htm

@ausir
"ja też nie słyszałem tego od dzieciństwa"

Pochwalę się, że chyba nigdy nie słyszałem tego w całości - jak leciało w ejtisach, to ja już byłem dość duży, żeby samodzielnie móc zmienić kanał/wyjść z pokoju, etc.

@licorea
"I to jest taka perspektywa, że co prawda matka jest samotną alkoholiczką w depresji, ale bardzo kocha swoją córkę i to jest lepsze niż jacyś Szwedzi czy futrzaki, i córka to pewnego dnia zrozumie. "

Łojeziu, teraz gardzę tą piosenką jeszcze bardziej niż jako emo-nastolatek.

@all
Jakoś w tym samym czasie Osiecka napisała minipowieść "Biała bluzka", z monodramem Krystyny Jandy. To ma strukturę listów, jakimi porozumiewają się dwie razem mieszkające kobiety, jedna poważna i odpowiedzialna a druga narwana i rozrywkowa. Spoiler space, spoiler space, zdziwko polega na tym, że to dwa aspekty tej samej osobowiści. Może jednak rację mają ci, którzy tu nie chcą mnożyć podmiotów?

@Spoiler space, spoiler space, zdziwko polega na tym, że to dwa aspekty tej samej osobowiści.

Sugerujesz, że Osiecka napisała wiersz, w którym wciela się w swoją córkę, która mówi o swojej matce, którą sama jest?

@bart
"Sugerujesz, że Osiecka napisała wiersz, w którym wciela się w swoją córkę, która mówi o swojej matce, którą sama jest?"

A czytałeś "Białą bluzkę"? Tam przez dłuższy czas zastanawiasz się, kim są te kobiety, które razem mieszkają i taka hipoteza, że to hiperodpowiedzialna córka stukniętej matki, też się nasuwa przez pierwsze parę stron.

Chociaż uczciwie przyznaję, że ja to czytałem, jak to było w miarę nowe, czyli dżizas, 1988? Mogę mieć mętne wspomnienie.

OK, czyli samotna alkoholiczka w depresji wymyśla sobie dziecko, które ją kocha, a reszta to deliryczny bełkot. Całkiem trafne.

Kurwa, a mogłem w komciu użyć słowa "oniryczny", ale się zgapiłem.

@www.teatrpolonia.pl/biala-bluzka/recenzje/4697

Zacząłem czytać i natrafiłem na tekst o portrecie brutalnym i szczerym, może nawet bolesnym. #niewiemczychcędalej

@inz.mru
"Licealista kopiący przedszkolaka i mający z tego satysfakcję. Hmmm..."

Jeszcze pewnie do tego Michaela Jacksona słuchał!

Nie mam dzisiaj czasu na kompletne teorie, ale chcialbym dodać nastepujacą cegiełkę:

Wiking to symbol mężczyzny macho, dominującego samca. Facet był jak z obrazka, obcokrajowiec, ale olewał Kingę i zrywał się gdzieś nagle w dalegie światy. Kindze robiło się przykro.

Kot to symbol mężczyzny młodszego od Doroty (młody kot). Dorota weszła w związek, w którym miała pozycję dominujacą, przygarnęła mlodego kota. Świetnie sie bawili, czyli hedonistycznie OK, ale w swerze emocjonalnej też nic.

"Ech, tak było miło, salonik i herbatka"

Tak to tylko w Psychiatryku.

"przyszedł WO i zaczął gardzić."

...i wykluczać :-)

@login
"ja jednak wolę szlochającą Jandę w skomplikowanych związkach"

O, to też byłoby dobre na rozkminianie (chociaż nie wiem, czy blog MRW by to zniósł). Kiedyś długo z konkubiną się spieraliśmy, czy ona tam ma kochanka, do którego mówi na pan, czy może najebała się z przypadkowym facetem, czy jeszcze co innego.

@login

Kot to symbol mężczyzny młodszego od Doroty (młody kot). Dorota weszła w związek, w którym miała pozycję dominujacą, przygarnęła mlodego kota. Świetnie sie bawili, czyli hedonistycznie OK, ale w swerze emocjonalnej też nic.

Twoje przesądy dotyczące relacji między Kochankami Między Którymi Jest Spora Różnica Wieku brzydzą mnie bardzo.

Spóźniony, noale.
@bart
"I w ogóle zawsze byłem przekonany, że tam jest, że ona ma oczy jak atrament (bo tusz do rzęs się rozmył od łez na poliki, getit?) i złote włosy - i że Osiecka uznała, że to too obvious i zamieniła kolory miejscami."
Mnie też, tylko że ja zakładałem, że ona ma sińce pod oczami, bo ten facet ją bije. Atrament raczej kojarzy mi się z kolorem niebieskim (syndrom Szarloty Pawel). Więc ta piosenka zawsze była dla mnie smutna, chociaż jej świadomie nie rozkładałem.