Byłem wczoraj w kinie na pięknym filmie s.f. pt. "Predators", co się powinno przełożyć jako "Drapieżcy", ale z powodu VHS-owych zaszłości się nie przekłada.  Spodziewałem się fajnej rozwałki w ramach kosmicznego slashera (nawet zgadłem kto przeżyje!) w ciekawej obsadzie (Adrien Brody to taki mały Christian Bale - do roli Szpilmana zrzucił 13 kilo, tu zaś przybrał 11 kilosów masy mięśniowej; BTW order z buraka dla recenzenta Esensji za pisanie o politycznie poprawnej obsadzie w 2010 roku!) i to owszem wszystko było, ale w bonusie dostałem:

• strasznie fajny cytat popkulturowy (co było zaskoczeniem, bo na początku filmu pomyślałem sobie "jaka szkoda, że nie będzie tu raczej miejsca na fajne cytaty popkulturowe): pojedynek uzbrojonego w katanę gangstera yakuzy i Predatora w cudownych pastiszu filmów samurajskich.
• morał!

Morał był mianowicie taki, że - to nie jest raczej spoiler - ludzie wybrani przez Predatorów do zabawy w polowanie sami są jak owi Drapieżcy, bo ich ta zabawa w wojnę i zabijanie zwyczajnie kręci. OH HI I GONNA KILZ DE PREDATORZ! OH NO ADRIEN YOU IS DE PREDATOR! ZONK.

Znam takich Predatorów.

A było to tak, że Kamil Śmiałkowski na Facebooku napisał, że pisarz Żulczyk ma rubrykę we "Wprost" (przejętym przez Lisa) i usiłuję w niej być jak Wojewódzki, ale mu nie wychodzi. Zdumiało mnie to bardzo, bo o Wojewódzkim zdanie mam nie najlepsze, a jego rubryczka to ropiejąca rana na ciele coraz bardziej słabującej "Polityki", więc jakże to tak, że jeszcze gorzej. I owszem,  da się. Można sobie kliknąć i poczytać.

No ok, pisarz się nie wyżyje z pisania książek w tym kraju, a jeść trzeba, myślę sobie, fucha jak każda inna, raz się robi serial, raz obrabia dupy celulitom, kapitalizm, co robić. Ale potem wchodzę na blogaska pisarza Żulczyka i wiem już wszystko

Zapraszam, oficjalnie, od dzisiaj, na czytanie mojej cotygodniowej rubryki "Tydzień Kultury Polskiej" w tygodniku "Wprost". Będę walił i mieszał z błotem, wyśmiewał i kpił, czyli to, co lubię w życiu najbardziej robić, a zwłaszcza za pieniądze - no taka ze mnie podła istota, mea culpa. Ale będę jednak również przybijał piątki i postaram się z cotygodniowego nawału kultury masowej wyłuskiwać rzeczy cenne, wróżące dobrze, oddalające nas od włosko-RTLowskiego przaśnego modelu, w którym obecnie funkcjonuje nasza popkultura.  Cieszę się i dziękuję redakcji za oddanie mi aż całej strony na mój fear and loathing, pozdrawiam partnera w zbrodni Tomasza Sekielskiego, który w analogicznej rubryce zajmuje się polityką, i zapraszam do lektury.