Przeczytałem kiedyś, że poczucie humoru jest pochodną inteligencji i wiedzy. Człowiek się może śmiać, bo zrozumiał dowcip; bo posiadł odpowiednią wiedzę.

Ale najczęściej ludzie śmieją się wtedy, kiedy wiedzy nie posiadają: głupi mają wręcz więcej okazji do pociągnięcia brechy. Np. z takiego obrazka autorstwa prawicowego pisarza Rafała Kosika, na którego książkach wychowuje się młodzież MMC:

BUEHEHEHEHE DO SEJMU TO CHCĄ, A DO KOPALNI JUŻ NIE? FEMINISTKI, HAHAHA, FEMINISTKI.

Tyle pośmiał się głupek; człowiek posiadający wiedzę widzi, że autor w ogóle nie zrozumiał idei parytetów (a co nowego), nie ma także pojęcia o tym, jak ciężką pracę wykonują kobiety.

ALE HAHA KOPALNIA HAHA. I tu odeślę czytelników do znakomitego wywiadu z dr Małgorzatą Fidelis:

[...]Kiedy pojechałam na Śląsk, żeby robić wywiady, nie miałam jeszcze sprecyzowanego wizerunku tych kobiet. Okazało się, że im praca pod ziemią odpowiadała.

Jak to możliwe?

Bo była lżejsza i lepiej płatna niż na powierzchni. Według stereotypu w XIX w. czy przed wojną kobiety wykonywały lekką pracę, o ile w ogóle pracowały poza domem. To fałsz. Nigdy nie było tak, że większość kobiet siedziała w domu i zajmowała dziećmi. Na to było stać tylko klasę średnią i sfery wyższe - i tam zresztą ten model był zawsze kontestowany. Kobiety z warstw niższych, czyli ogromna większość, często pracowały zarobkowo.

W przemyśle ciężkim mężczyźni wykonywali tę pracę, która była bardziej zmechanizowana, lepiej płatna, i określana jako "wykwalifikowana", a więc bardziej prestiżowa. Kobiety były zatrudniane przy czynnościach, które wymagały dużo siły fizycznej. 

Np. w górnictwie pracowały w sortowni. To bardzo ciężkie zajęcie! Jadą wagoniki z węglem, a kobiety muszą ten węgiel oczyszczać: wyjmować kamienie, rozbijać duże bryły. Musiały je same zdejmować z wózka i rozbijać kilofem. Ta praca wymagała wysiłku fizycznego i dużej koncentracji. 

Była też na powierzchni, a więc pracowano o każdej porze roku - w deszczu, śniegu. Po wojnie brakowało odzieży ochronnej, rękawic, hełmów. Często pracowały np. w kapciach. 

Robotnice z sortowni były o wiele niżej w hierarchii od górników pracujących pod ziemią. Oni mieli lepsze warunki, przydziały jedzenia. Kobiety na powierzchni były pomijane - bo wykonywały tzw. "lekką" pracę.

Druga tradycyjna praca kobiet w górnictwie to pchanie wózków z węglem. Niskopłatna, mało prestiżowa praca. Bardzo ciężka.

Wejście pod ziemię to był awans?

Tak to postrzegały. Dla kobiet otwarto zresztą tylko wyselekcjonowane miejsca - kobieta nie mogła zostać rębaczem, który wykuwał węgiel ze ściany. Chodziło o pozycje zmechanizowane, asystujące w transporcie węgla pod ziemią. To była praca przy taśmie, spinanie wagoników. 

[...]

po 1956 r. wraca tradycyjna hierarchia płci. Oficjalnie ideologia równouprawnienia pozostała, ale była fasadowa. 

Wtedy wprowadzono oficjalny zakaz pracy kobiet pod ziemią. Musiały wracać do sortowni i do pchania wózków. Wyraźnie mi mówiły, ze nie chciały wracać. Ale musiały. Dla ich dobra. Bo są matkami i praca na powierzchni jest dla nich lepsza.

HAHAHA KOPALNIA HAHAHA.