Dziś mam piosenkę i czytankę, które się ze sobą łączą.

Piosenka pochodzi z drugiej połowy lat 80, ale była wciąż aktualna, gdy Manic Street Preachers nagrywali jej cover jako ukrytą ścieżkę płyty "Know Your Enemy", bo ciągle żywe było tatcherowsko-reagenowskie hasło, że dziś wszyscy jesteśmy burżujami. W które najbardziej wierzyła klasa średnia.

But we are all bourgeois now
Once there was class war
But not any longer
Because baby we are all bourgeois now
So go out and make your way in the world
We're free to choose

Ale cóż, skończyły się tłuste lata (die fetten Jahre sind vorbei!), przyszedł zły Pan Kryzys i nagle odkryliśmy, że już nie wszyscy jesteśmy burżujami (bo nigdy nie byliśmy), co więcej, prawdziwym burżujom w oczy zagląda strach deklasyzacji, sprowadzenia do poziomu proletariatu i prekariatu.

Więc zakładają związki zawodowe w korporacjach medialnych albo oburzeni protestują na ulicach.

I o tym jest esej Slavoja Žižka "The Revolt of the Salaried Bourgeoisie".