Chwilowo jestem bardziej offline niż online, po raz pierwszy od dawna; mam dostęp, ale nie mam czasu się zalogować, tyle się dzieje. Życie w centrum miasta, nie. Hahaha.

I wtedy, nagle, z soboty na niedzielę, zupełnie nieoczekiwanie playlista jednego z hormonowych dj'ów wypluwa ten kawałek

i znajduję się na chwilę na spokojnej wysepce na oceanie szaleństwa.

Odliczanie czas zacząć:

Tego tam z pewnością nie zagrają, więc sobie posłucham teraz:

Bo tak.

Nie lękajcie się ;-)

Być albo nie być, oto jest pytanie ;-)

Śpieszmy się kochać ludzi, tak szybko odchodzą ;-)

Nie sądźcie, że przyszedłem pokój przynieść na ziemię ;-)

Nikt już przez tego pana pozbawiony życia nie będzie ;-)

Praca czyni wolnym ;-)

Uff, pokonany.

Najbliższe plany - napisać pierwszy tom powieści o współczesnych trzydziestolatkach. Proszę mnie dopingować.

A wczoraj w telewizji pokazali "Buffy The Vampire Slayer", film pełnometrażowy z 1992. Fani serialu Jossa Whedona pod tym samym tytułem (i sam Joss Whedon) mówią o nim same brzydkie rzeczy, ale okazało się, że to bardzo fajny, śmiechowy film z superacką obsadą (Paul Reubens! Rutger Hauer! Luke Perry!):

Film został nakręcony na podstawie zmienionego scenariusza Whedona (serial jest kontynuacją alternatywnej wersji zdarzeń z jego oryginalnej wersji), przez co nie ma w nim OMG SO SERIOUS VAMPIRE METAPHOR FOR TEENAGE ANGST, za to jest historia cheerliderki, której życie wywraca się do góry nogami: jako Wybrana musi walczyć z wampirami (realizując przy tym idee feminizmu trzeciej fali, podobnie jak pochodząca z tego samego roku Sailor Moon).

Serial był przeładowany dramą i serialozą, tu zaś jest Rutger Hauer z wąsem, skrzypcami i kataną, a także Kristy Swanson (okazuje się, że miała epizod w "Pretty in Pink") w superaśnym stroju balowo-bojowym; nie muszę więc mówić, które wcielenie Buffy mi się bardziej podobało.

weekend minął mi pod znakiem CIŚNIENIA, mniej więcej tak:

• (also w wersji Ronsona)

i jeszcze się nie skończył.

Są takie dni, że chciałbym mieć unicykl i na nim gdzieś odjechać, jak w tym ślicznym teledysku do "Paradise" grupy Coldplay (strasznie mi robi, że w tekście cytują tytuł poprzedniego singla):

Ale na koniec okazało się, że dziś to nie był jednych z tych dni. Which was nice.

Czy tak się czuli Żydzi, gdy pokazano im sequel do Starego Testamentu? NOT SURE IF WANT, NA WSZELKI WYPADEK KOGOŚ UKRZYŻUJMY. 

A mogło być tak pięknie. Haha.

Tymczasem latem na rynek trafi 7 miniserii poświęconych bohaterom klasycznego komiksu "The Watchmen"; za to niepojęte zadanie wzięły się dość uznane nazwiska, ale co z tego? Czy są to komiksy, na które czeka świat, czy trzeba rozgrzebywać te rany? Czy komukolwiek była potrzebna czwarta część Indiany Jonesa albo Die Hard; nie, przyniosły tylko smutek i cierpienie. 

Czy wielki wąż muppet udusi ich wszystkich we śnie? 

Oczywiście, że przeczytam, pokusa jest zbyt silna.

Opisana wcześniej historia miała dziś swoje szczęśliwe zakończenie:

Wbrew głosom w komentarzach do poprzedniej notki, sugerujących załatanie tej dziury wyobraźnią lub (głupawą) narracją, uzupełnienie ubytku okazało się bardzo satysfakcjonujące. Tak jak ułożenie ostatniego kawałka puzzle, tak jak poukładanie sobie różnych spraw w głowie i w życiu. Quantum of solace, okruch szczęścia.