Otóż nie będzie tej notki, co miała być wczoraj-ale-jej-nie-było, bo się wypad na disko zakończył niespodziewanym domówkowym afterkiem, nadzwyczaj udanym (ploteczki+finlandia+"Mamma Mia"=dobro). Odbudowałem i rozbudowałem IRL-owy social network, a także miałem okazję przeprowadzić nieco badań terenowych i zgromadzić nieco anecdata.

W "Hormonie", gdzie w końcu wylądowała nasza disko-ekipa (próbowaliśmy jakiś inny lokal, ale sploty okoliczności wciąż i wciąż grawitują nas do "Hormona", gdzie zresztą z racji wybycia studentów na wakacje było dość luźno i ogólnie dobro, Killersi, Franz i reszta żelaznego repertuaru), przycupnęło przy naszym stoliku Dwóch Młodzieńców, Którzy Próbowali Być Zabawni. Trochę im nie wyszło, bo trollować to trzeba umieć, zwłaszcza jak się próbuje strollować takiego wiedźmina trollingu jak ja. Zwłaszcza, że wystarczy lekko pstryknąć w heteronormatywność, żeby się przewrócili.

Może to wina dobrej zabawy, ale naszły mnie myśli pozytywne. Najbardziej nie lubię takiej pełzającej homofobii, codziennej, wyrażanej w żarcikach o pedałach itp. Nie przez buraków ze slamsów czy wsiowych prymitywów, ale biurową klasę średnią. Ale okazuje się (anecdata!), że to homofobia naskórkowa, nie hardkorowa, że część (jaka? tu postawię mur naiwności i optymistycznie założę, że spora) nie jest homofobami, ale używa homofobicznych memów, żeby się nie wyróżniać. Że ktoś sobie zażartuje z pedała, bo wie, że jego otoczenie takie żarty sobie ceni; tymczasem owo otoczenie śmieje się z tych żartów, bo się nie chce wychylać i wprowadzać konfliktu w ciasnej przestrzeni biurowej, albo boją się (fobia!) posądzenia o pedalstwo.

Co jest oczywiście obrzydliwe, ale i w pewny sposób budujące.

Bo jak u Lema (BTW kto jeszcze nie wie - jest druga tura wyborów Miss Satelity) na planecie zamieszkałej przez roboty okazuje się, że to tylko ludzie w kostiumach robotów, tylko każdy myśli, że inni to roboty, więc się nie wychyla. Wystarczy więc lekko pstryknąć, żeby im to przebranie spadło.