Kolega Radkowiecki robi takie udatne hejtnotki o tematyce społecznej, że zainspirował mnie do pochylenia się nad innym problemem polskich chodników. Plagą naszych betonowych ciągów komunikacyjnych obok nierówności, dziur i psich kup, są piesi. Ludzie, którzy trzymają się za ręce.

Nie chodzi nawet o to, że jest to w 99% przypadkach obrzydliwe afiszowanie ze swoim heteroseksualizmem, tylko o bezmyślność w ciasnej przestrzeni chodnika. Idzie sobie takie babiszcze za rękę z thorgalem (przykład z dziś), zakochani jak dwa troskliwe misie, i próbują zepchnąć człowieka na trawnik. Mnie akurat się zepchnąć nie da, bo mam posturę dorodnego cyborga, ale chudzinki i staruszki karnie schodzą z drogi.

Oczywiście do buców, którzy nie mieszczą się w swoim pasie ruchu, czyli połowie szerokości chodnika, nie należą tylko ludzie, którzy trzymają się za ręce. Są jeszcze idące ławą matka-córka-ciotka (plaga chodników szerokich), albo dwa-wózki-dziecięce-obok-siebie. Ale to te pieprzone rączka-przylepce mają największy problem z rozdzieleniem się podczas mijania.

Po to zachodnia cywilizacja wymysliła place, parki, bulwary i plaże, żeby każdy otępiały uczuciem miał gdzie lansować się ze swoją "drugą połówką pomarańczy", więc ręce precz od wąskich ciągów komunikacyjnych, dkn.