Masowa konsumpcja kultury masowej nie jest możliwa bez odpowiedniej infrastruktury. 90% frajdy z PS3 (aka. BLU-RAY DISC PLAYER [IT'S ALSO PLAYSGAMES]) to zabawy sieciowe: społecznościowy aspekt gier typu Mod Nation Racers (zawsze jest ktoś gdzieś chętny do wyścigów) i sklep PSN Store, skąd można sobie ściągać gry i dodatki (właśnie mam zamiar, po zabawie z wersją demo, kupić pixelartowe cudo "Scott Pilgrim vs. The World"),

w tym - piosenki do Singstara.

Wszedłem dziś się rozejrzeć i zapłakałem - wśród półtora tysiąca piosenek są nie tylko dzieła Manic Street Preachers, ale i poświęcony Naszemu Papieżowi utwór z solowej płyty ich wokalisty! I to wszytko po pięć zyli sztuka, czyli niby drogo, ale w sumie nie - za stówkę wychodzi 20 piosenek, czyli tyle ile jest na składankach wydawanych na singstarowych płytach; ale przecież wybrane-przebrane-moje-ulubione, a nie losowa zbieranina przygotowana przez jakiegoś łysawego grubaska z Sony. Jest też i aspekt społecznościowy - każda piosenka połączona jest z zawartością dodatkową, czyli filmikami nagranymi przez użytkowników (badania terenowe nad odpornością na żenadę; ale są też perełki; wniosek - PS3 i Singstara kupują na swój dziwny sposób piękni, niezbyt młodzi ludzie z LMC; czyli coś jak ja). Samo dobro.

Ale, jak wspomniałem potrzebna jest infrastruktura, czyli sklep prowadzony przez firmę, która nie wypina się na polskich klientów. Nie wyobrażam sobie, że miałbym jechać tramwajem do Gliwic, żeby od jakiegoś podejrzanego typka kupić zdrapkę do zagranicznego XBL i kłamać Billowi; naszą polską zdrapkę do PSN (ale jak ktoś lubi, to może i kredytówką) kupiłem w sklepie Euro RTV AGD na rogu.