Koncert był zajebisty.

Najpierw zagrał Peace, potem chwilę czekaliśmy w ciemnościach, aż wreszcie - dym, światła, Nicky w marynarce z logo Batmana na plecach, James w czerwonej koszuli z pagonami i ukryty za perksują Sean, a także młody człowiek wspomagający zespół na gitarze.

• and the memory of Richey Edwards

Na początek Motorcycle Emptiness, z wciąż aktualnymi słowami "this wonderful world of purchase power" (moc nabywcza sprawiła, że tu dzisiaj jestem, yo), dobrze, że Szpro i Inżynier trenowali przed wyjazdem. Potem Your Love Alone Is Not Enough, który z Kariną zdarliśmy na singstarze; w oryginale duet z Niną Persson z The Cardiganss, tu w wersji solo Jamesa (z małą pomocą Nicky'ego), wciąż doskonale.

Foto: Szpro

Ocean Spray, smutek odchodzenia i rockowa napierdalanka, z partią saksofonu (Sean zagrał na nim w Szczecinie) zaaranżowaną tym razem na gitarę; Love's Sweet Exile, gitarowa napierdalanka z duchem Richeya; (It's Not War) Just The End Of Love, numer z ostatniej płyty studyjnej, na trasę po niej się nie załapaliśmy, bo grali głównie na dużych festiwalach, cieszę się, że mogłem jej posłuchać, publiczność - młodzi ludzie, ale i, jak zauważa ze sceny James, sporo starszych, my lokujemy się gdzieś w środku stawki - no więc publiczność słabiej słychać przy tych najnowszych piosenkach, ale ja znam je na pamięć i kontynuuję zdzieranie gardła.

James wspomina tłuste lata britpopu, wielki koncerty w porównaniu z tym małym klubem i grają The Everlasting; w Szczecinie i Poznaniu była jej akustyczna wersja, teraz idzie pełen wykurw.

Na pełnym wykurwie brzmi też Found That Soul i klasyczny cover Suicide is Painless. Potem umieram ze szczęścia - The Love Of Richard Nixon z Lifeblood; gdy na koniec piosenki wchodzi nagrany głos Nixona, wrzeszczę razem z nim

I HAVE NEVER BEEN A QUITTER!!!!!!!

Nie ma czasu na odpoczynek, bo czas na Revol, pięści w górze, nie mam już gardła, dźwięk leci prosto z przepony, REVOL! REVOL! LEBENSRAUM! KULTURKAMPF! RAUS! RAUS! FILA! FILA! Młoda Niemka odwraca się i patrzy na mnie, ale nie zwracam na nią uwagi; no to co, że wnoszę faszystowskie okrzyki w centrum Berlina? Dziś w nocy jesteśmy młodzi.

Teraz piękne Tsunami, a po nim czas na hymn pokolenia prekariatu - A Design For Life. Ilu z nas, ryczących pod sceną, ma minijoba? Pierwsza zwrotka From Despair To Where jest cicha i delikatna, ale zaraz wchodzi wykurw; There by the Grace of God kontynuuje temat cierpienia.

Wtem! Nieoczekiwana zmiana planów - Faster! W innych setach z trasy zamiast niego wykonują cover This is the day, ale my dostajemy coś znacznie lepszego.

Everything Must Go, kolejny singstarowy hit; pożegnanie i przeprosiny. I nagła zmiana klimatu - delikatna i piękna ballada Let Robeson Sing.

Potem kolejny skok w odległą przeszłość - You Love Us (TAK, KOCHAMY WAS); hicior You Stole The Sun From My Heart; znowu jedna z nowszych piosenek - Some Kind Of Nothingness, którą James wykonuje z małą pomocą Nicka. Cudowny klasyk - Little Baby Nothing z pierwszej płyty, piękny jak zawsze.

I nagle dźwięki, których nikt nie kojarzy; ale to tylko zgrywa, intro do Motown Junk (w Szczecinie był nim "Stop in the name of love"); wykurw nakurw rokendrol!

i tradycjnie na koniec - jeśli się na to zgodzisz, twoje dziatki będą następne. If You Tolerate This Your Children Will Be Next, piękne zakończenie wieczoru; żadnych bisów, tak jak zawsze, zamknięta księga. Papieros, picie, szatnia i spadamy.

Zajebisty koncert; nanoimprowizacje Jamesa, Nicky mówiący po niemiecku, starzy faceci, starsi ode mnie o 10 lat, skaczący po scenie jak szaleńcy.

Trzeci raz byłem na Manikach, a jakbym pierwszy raz był. Tym razem nie robiłem zdjęć i nic nie nagrywałem. Same wspomnienia. Never forget.

Odliczanie czas zacząć:

Tego tam z pewnością nie zagrają, więc sobie posłucham teraz:

Bo tak.

Jest piątek, więc nie rozmawiamy o miłości, chcemy tylko się nawalić. I nie wolno nam wydawać, co brzmi wyjątkowo ironicznie w kontekście tego, że właśnie wolno nam wydawać (nie jesteśmy iksboksiarzami, kurde), więc za pięć złotych wyjęte z cybernetycznego portfela ściągnęliśmy sobie tę piosenkę do Singstara. Bo przecież wszystko musi zejść:

więc możemy zmienić się z feudalnego poddanego w konsumenta, dzięki cudownej sile nabywczej (dziwnie musiałby brzmieć te słowa śpiewane na Kubie):

bo przecież sama twoja miłość to za mało:

(najlepszy duet, jaki śpiewaliśmy na Singstarze)

Najlepiej wydane dwie dychy ever.

Kiedy starsi panowie słuchają sobie doskonale nijakiej muzyki gasnących starców, ja sobie wrzucę nowych Maników. "Postcard from a Young Man", płyta od chłopaków, którzy w zasadzie też już starszymi panami, ale wyciągają na tej płycie jakąś taką rześką, młodzieńczą energię.

Pocztówka od młodego człowieka to coś, co można znaleźć na dnie szuflady, cień przeszłości - bo skąd dziś młody człowiek ma w ogóle wiedzieć, co to jest pocztówka (w "Zero History" Williama Gibsona jest karta pamięci wielkości znaczka pocztowego, ale nie ma znaczka; zostało jego wspomnienie jako jednostki miary, anachronizm podobny parowozom rysowanym na znakach A-10).

I proszę, można nawet przytulić chórki gospel, bo nagle ta muzyczna klisza ładnie współgra ze zrytym głosem starego liverpoolczyka i ledwie dekadę młodszego Walijczyka.

Na okładce Tim Roth, z aparatem polaroida. Starość udaje młodość przy pomocy gadżetów z przeszłości.

...jak poetycko skomentował wydarzenia zeszłego wieczoru Inżynier Mruwnica. A ja uznałem, że to dobry moment na posłuchanie piosenki Jamesa z Manic Street Preachers.